Telebim

Czego telebim nie pokaże przy drodze

Ekran widoczny dla kierowcy z jezdni podlega ograniczeniom ustawy o drogach publicznych: nie wolno na nim wyświetlać ruchomych obrazów, stosować efektów przejścia ani przerw między kolejnymi treściami, a pojedyncza informacja musi pozostawać na ekranie dłużej niż dziesięć sekund.

Przepis przesądza o kreacji, zanim ta powstanie. Animacja przygotowana na ekran w galerii handlowej nie przejdzie na nośniku przy rondzie, więc materiał zamawia się osobno dla obu lokalizacji – najlepiej zanim ruszy produkcja.

Jak kupuje się czas na ekranie

Jednostką nie jest tydzień ekspozycji, tylko udział w pętli. Nośnik obsługuje kilku reklamodawców naraz, więc liczy się długość spotu i to, ile razy wraca on w ciągu godziny; dopiero z tego wychodzi realna liczba emisji.

Cenniki nośników cyfrowych budowane są zwykle wokół spotu dziesięciosekundowego, a dłuższe formaty mają mnożnik. Dłuższy spot rzadko się zwraca: kontakt trwa tyle, ile przejazd przez skrzyżowanie, a nie tyle, ile emisja.

Ekran przy drodze i ekran na wydarzeniu

Część telebimów kupuje się jako element wydarzenia, a nie jako powierzchnię reklamy zewnętrznej: transmisja meczu, koncert, strefa kibica. Reklamodawca płaci wtedy za obecność w sytuacji, w której widownia stoi i patrzy w ekran kilkanaście minut, a nie kilka sekund.

To zmienia kreację. Przy widowni, która czeka, pracuje dłuższa forma i dźwięk ze sceny; ta sama kreacja na nośniku przydrożnym jest nieczytelna, a przy drodze publicznej także niedopuszczalna.

Dlatego wycenę warto zaczynać od pytania, kto przed ekranem staje i na jak długo. Dwa telebimy o tej samej powierzchni – jeden nad wjazdem na rondo, drugi w parku podczas transmisji – to dwa różne nośniki i dwa różne budżety.